اين امّت است كه از اخلاق قوم لوط مىباشد : 1 ) تير و كمان مخصوص سنگ پرتاب كردن ، 2 ) گلوله پرتاب نمودن ، 3 ) آدامس جويدن ، 4 ) بالا زدن شلوار در هنگام تخلّى ، 5 ) بازگذاشتن شلوار در زير قبا ، 6 ) پوشيدن پيراهن كوتاه . از امام باقر ( ع ) روايت شده كه فرمود : وقتى شب از نيمه گذشت لوط با دخترانش قريه را ترك كرد ، امّا همسرش بازگشت و به سوى قوم خود رفت تا از آنها بخواهد كه لوط را تعقيب كنند و به آنها خبر دهد كه لوط دختران خود را برده است ، جبرئيل در اين وقت فرمود : هر آينه من از جانب عرش ندا داده شدم كه : اى جبرئيل وقتى فجر طلوع كرد قول الهى در بارهء عذاب قوم لوط محقّق خواهد شد . پس تو آن قوم را بركن و زير هفت زمين فرو ببر و آنگاه آنها را تا آسمان بالا ببر و نگه دار تا وقتى كه امر خداوند جبّار در بارهء دگرگون كردن آن سرزمين به نزدت برسد ولى منزل لوط را به حال خود باقى بگذار تا عبرتى براى عابران و مسافرانى باشد كه از كنار اين سرزمين مىگذرند ، پس من با بال راستم به قسمت شرق سرزمين آنها و با بال چپم به قسمت غرب آن ضربه زدم و آن را تا طبقه هفتم زمين فرو بردم ( به جز منزل لوط ) سپس آن قريه را با بالهايم تا آسمان بالا بردم و نگه داشتم تا آنجا كه اهل آسمان صداى خروسها و بانگ سگهاى اين قوم را شنيدند و وقتى كه خورشيد طلوع كرد از جانب عرش به من ندا رسيد كه اى جبرئيل ، اين قريه را بر سر قومش سرنگون كن ، پس چنين كردم تا آنكه زير و رو شدند و خداوند بر آنان بارانى از سنگ و كلوخ باريد و جايگاه قريهء آنها در نواحى شام بود و من سرزمين آنان را زير و رو كردم ، و در نتيجهء اين دگرگونى و زلزله در حدّ فاصل درياى شام و مصر صخره‌هاى عظيمى از آب سر برآورد . در تفسير ( على بن ابراهيم ) آمده است : ابراهيم ( ع ) وقتى كه به طرف آتش نمرود پرتاب شد و آتش بر او سرد و ايمن گشت از سرزمين نمرود خارج شد و به جانب بيابان رفت تا به كنار راه يمن و شام رسيد و در آنجا فرود آمد و مردمى را كه از آن راه مىگذشتند به اسلام و ايمان دعوت نمود و ماجراى افكنده شدن او در آتش و نسوختن او در همهء بلاد شايع شده بود و لذا مردم به سخن او گوش فرا مىدادند و او همه مسافرانى را كه از كنار منزلش عبور مىكردند اطعام مىكرد و گرامى